Şehitlerin ölüm halleri

Sual: Şehitlerin ölüm halleri nasıldır, ölüm acısını duyarlar mı?

Cevap: Bu kişiler, ne zaman ölüm yastığına başlarını koyalar, gökler kapısı açılır ve yere o kadar melâike iner ki, hesabını, ancak Mevlâ bilir. Bunların ellerinde, nurdan taç ve hulleler ola. O kişinin canını, izzet ile davet edeler. Nitekim Hak teâlâ, bu hâli, Fecr sûresinin sonunda beyan buyuruyor. O has melekler, o hullelere saralar. O ânda Haktan nida gele ki: (Cennete götürün! Zira, dünyada, cümleden ziyade namaz kılardı ve misafiri sever, suçları bağışlar idi ve istiğfar eder idi. Ve beni çok zikir ederdi. Avret mahalli açık olarak sokağa çıkmazdı. Kendini haramlardan pak ederdi. Ve Peygamberlere ve İslâmiyete muti idi.)

Şimdi, o iki melekler ki, insanın iki omuzunda, dünyada, hayır ve şer olarak, işlediklerini yazarlar, onlar diye ki: (Ya Rabbi! Bizi dünyada bu kuluna müvekkel eyledin. Şimdiki demde, izin ver bu kulunun canı ile göklere çıkalım.) Hitap-ı izzet varit ola ki: (Siz onun kabrinin yanında durun, tesbih ve tekbir edip, bana secdede bulunun ve sevabını o kuluma bağışlayın.) Onlar dahi, kıyamete değin, zikir ve tesbih edip, sevabını, o kulun defterine yazarlar. Mısır’daki münafıklar, isyan ederek, halife Osman “radıyallahü anh”ı öldürmek için, Medine’ye geldiler. Medine’dekiler de yalan ve iftiralarla bunları destekledi. Medine’deki Müslümanlar, halifeye yardım etmedi diyerek, Eshâb-ı kiramı kötülediler. Hâlbuki, halife Cennetteki şehitlerin yüksek derecelerine de kavuşmak istiyordu ve bunun için dua ediyordu. Kendisine yardıma gelenlere mâni oldu. Bunları geri çevirdi. Bundan istifade eden asiler, halifeyi kolayca şehit etti. Böylece, duası kabul oldu. Muradına kavuştu. Şehitler ölürken hiç acı duymaz. Cennette verilecek olan nimetler, lezzetler kendilerine gösterilip, bunların zevkleri içinde, ruhlarını meleklere seve seve teslim ederler.(İslâm Ahlâkı s. 347)