Din yobazları

Sual: Din yobazı diye kimlere denir?

Cevap: Yobazların bir kısmı, (Din yobazları)dır. Bunlar kötü din adamlarıdır. İlimleri biraz varsa da, sinsi maksatlarına, mala ve mevkiye kavuşmak için, bilmediklerini veya bildiklerinin tersini söylerler ve yaparlar. İslâmiyetin dışına çıkarlar. Kötülük yapmakta, dini yıkmakta, cahillere numune olur, rehberlik ederler. İslâm dininde büyük yaralar açan Abdullah bin Sebe ve Ebû Müslim Horâsânî ve Hasan Sabbah ve Samavne kadısı oğlu şeyh Bedreddin ve Osmanlı padişahlarının şehit edilmelerine fetva veren din adamları ve Vehhabilik fitnesini ortaya çıkaran Necidli Abdülvehhab oğlu Muhammed ve Mısırdaki mason locası başkanı Cemaleddin-i Efgani ve Kahire müftüsü mason Muhammed Abduh ile çömezi Reşid Rıza ve Mısırlı Hasan el-Benna ile Seyyid Kutub ve İstanbul’da İslâmiyete saldıranlardan doktor Abdullah Cevdet ve Hindistan’da İngilizlerin İslâmiyete hücumlarına vasıta olan münafık Ahmed Kadıyani ve Pakistanlı Ebülâlâ Mevdudi ve benzerleri, yeni türeyen reformcular ve mezhepsizler ve din adamı şekline girerek, Osmanlı Devletinin yıkılmasına çalışan meşhur ingiliz casusu Lavrens hep bu kısımdaki yobazlardandır. Bunlar, Müslümanların din duygularını, imanlarını sömürerek, İslâm dinini içerden yıkmağa çalışmışlardır.

Büyük İslâm âlimi imâm-ı Ahmed Rabbânî “rahime-hullahü teâlâ”, (Mektûbât) kitabının kırkyedinci mektubunda, kötü din adamlarından acı acı şöyle şikayet etmektedir: (Dünyalık peşinde olan din adamlarının sözlerini dinlemek, [kitaplarını okumak], zehir yemek gibi zararlıdır. Kötü din adamlarının zararları, bulaşıcıdır. Cemiyetleri bozar, milletleri parçalar. Geçmişte İslâm devletlerinin başlarına gelen felâketlere hep kötü din adamları sebep oldu. Devlet adamlarını doğru yoldan bunlar saptırdı. Peygamberimiz “sallallahü teâlâ aleyhi ve sellem” (Müslümanlar yetmişüç fırkaya bölünecek. Bunların yetmişikisi Cehenneme gidecek. Yalnız bir fırkası Cehennemden kurtulacak!) buyurdu. Doğru yoldan ayrılan bu yetmişiki sapık fırkanın reisleri, hep kötü din adamları idi. Cahil bir yobazın zararının başkalarına bulaşması az görülmüştür. Cahil ve sapık tekke şeyhleri de, kötü din adamlarıdır. Bunların da zararları başkalarına bulaşır). (Herkese Lâzım Olan İman s. 124)